home / nieuws / items / ?newsId=2583
Column Linda – Hoe het allemaal begon
17-06-2012
Ik ben Linda, 29 jaar en sinds 5 jaar ziek. Ik hoop dat ik jullie regelmatig een update kan geven over mijn leven met ME. Over de (ontelbare) behandelingen die ik gevolgd heb, het verdriet, de frustraties, maar ook de positieve dingen die het me gebracht heeft (want al moet je er af en toe goed naar zoeken, ze zijn er!). Reacties op mijn column kun je sturen naar columnlinda@gmail.com.
Ooit was ik gezond
Het lijkt heel lang geleden en ik kan me er zelf nauwelijks nog een voorstelling van maken, maar ooit was ik gezond. Ooit kon ik fulltime werken, winkelen, boodschappen doen, koken, het huishouden doen, vrienden bezoeken, uitgaan, op vakantie gaan, festivals bezoeken, studeren, nachten doorhalen, sporten en ga zo maar door. Behalve door een incidentele kater op zondagmorgen had ik aan energie geen gebrek en ik had ook geen andere klachten die me beperkten in mijn leven. Wat een luxe! Maar toen realiseerde ik me natuurlijk niet hoe gelukkig ik mezelf mocht prijzen dat mijn grootste gezondheidprobleem een door mijn eigen stommiteit veroorzaakte kater was.
Wat een contrast
Wat een contrast met mijn leven nu. Al meer dan 5 jaar heb ik me geen dag meer goed gevoeld, zelfs geen uur. De enige overeenkomst met hoe ik me toen voelde is gek genoeg het katergevoel, alleen dan zonder de leuke avond met een drankje teveel op eraan voorafgaand.
Keer op keer ziek
Ik werd heel plotseling ziek. Ik kan de datum en zelfs het tijdstip aangeven waarop het begon. Maar voor de volledigheid ga ik even terug naar de periode daarvoor.
Ik was 24 jaar en had het zoals iedere 24-jarige druk, maar dan wel leuk druk. Druk met een enigzins volwassen leven opbouwen, een nieuwe baan, vrienden, familie en een cursus erbij. Mijn vriend en ik hadden net ons appartementje ingeruild voor ons eerste koophuis. In plaats van verven, klussen en meubels uitzoeken lag ik echter bij mijn moeder op de bank, geveld door de griep. Die winter had ik de griepspuit, die ik normaal gesproken elk jaar kreeg vanwege astma, een keertje overgeslagen. Van astma had ik na mijn pubertijd minder last, dus misschien was die prik, die in mijn ogen toch vooral bestemd was voor 65-plussers, wel helemaal niet meer nodig. Of het daaraan heeft gelegen of niet, die winter werd ik keer op keer ziek. Toen het moment daar was en we de sleutel van ons eerste echte huis kregen, was ik te ziek om te klussen of om zelfs maar aanwezig te zijn in ons nog kale nieuwe huis. Ik had keelontsteking en flinke koorts en moest het klussen en verhuizen dus aan mijn vriend overlaten, hoe vervelend ook.
Verkouden
Na een paar weken ging het beter met de keelontsteking maar werd ik erg verkouden. De verkoudheid wilde maar niet overgaan en ik heb er een paar maanden mee rondgelopen. Gelukkig kon ik wel gewoon functioneren, tussen het hoesten door. Ik nam aan dat mijn astma weer opspeelde en nam me voor alle komende winters trouw mijn bejaardenprik op te halen en nooit meer over te slaan.
De nacht dat de ME begonnen is
In het voorjaar was ik eindelijk opgeknapt. Mijn vriend en ik gingen een dagje winkelen om spullen voor ons huis aan te schaffen en hadden een gezellige dag. Thuisgekomen heb ik nog wat klusjes gedaan en een muurtje in de slaapkamer geschilderd. Ik was niet ziek, ik voelde me heel normaal.
Tot die nacht. Ik werd wakker en voelde me niet lekker. Ik was duizelig en had een raar gevoel in mijn hoofd. Mijn vriend werd wakker van mijn gedraai en deed het licht aan. Hij schrok van hoe ik eruitzag, blijkbaar was ik helemaal wit weggetrokken en bezweet. Hij vroeg me of het wel ging en of hij een dokter moest bellen, maar ik kon hem niet verstaan. Heel raar, ik hoorde hem praten maar kon niks meer maken van zijn woorden, alsof hij een vreemde taal sprak. Midden in de nacht stonden ineens twee ambulancebroeders naast mijn bed. Ik begreep niet wie het waren of wat ze kwamen doen en na wat onderzoekjes ben ik per ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Ik had de symptomen van een hersenbloeding en werd daarom grondig onderzocht. Er werden scans gemaakt, hersenvocht afgenomen en bloedonderzoek gedaan, maar er was niks te vinden. Ik was inmiddels wel weer redelijk helder maar had enorme hoofdpijn en was duizelig. Dat kon het gevolg zijn van het afnemen van hersenvocht en was dus niks zorgwekkends. Dus werd ik gezond verklaard en uit het ziekenhuis ontslagen zonder te weten wat me nou eigenlijk overkomen was. En vooral, zonder te weten wat me nog te wachten stond. Ik was opgelucht en had er geen idee van dat ik me nooit meer ‘gewoon’ gezond zou voelen. Wat later de naam ME kreeg is die nacht begonnen.